wtorek, 27 grudnia 2011

POLSKIE ŚWIĘTOWANIE WE WŁOSZECH

Tuż przed Świętami moja przyjaciółka z Polski zapytała, co przygotowuję na Wigilię. Niczym jej nie zaskoczyłam, bo to niemal w każdym polskim domu pojawia się tego dnia na stole. Gdy w myślach robiłam szybki przegląd stołu i innych niezbędnych dla tradycji akcesoriów, zdałam sobie jednak sprawę, że przygotowanie takich samych, jak w kraju Świąt wymaga o wiele aktywniejszych zabiegów.
Choinka?
Nie jest tak popularna, jak w Polsce, rzadko na przykład wprowadza się ją do świątyń. A w tym roku zrobiło się dużo trudniej, bo w sieciówkach drzewka pojawiły się tak wcześnie, że nie wróżyłam im dobrej kondycji w odpowiednim czasie. Liczyłam więc na pewien punkt na skrzyżowaniu ulic. Zawsze stał tam człowiek i  sprzedawał pachnące lasem iglaki. W tym roku pusto! Co zrobić? Krzysztof zaczął dzwonić po szkółkarzach, dotarł w końcu do jednego sprzedającego świerki w donicach. W sam czas, załapał się na ostatnie drzewko! Nasz choinkowy donator w tym roku sprzedał wszystko, co miał. 
No to drzewko mamy.
Karp?
Oprócz pstrąga pływającego w bieżącej słodkiej wodzie, trudno tu o ryby słodkowodne ze stawów i jezior. Karp jest, i owszem, w stawach "sportowych". Są tu takie miejsca, do których ludzie jeżdżą dla relaksu, albo na zawody sportowe. I tam właśnie pływa sobie karp. Zamawiamy go zawsze w jednym rybnym sklepie, zbiorowo także dla innych Polaków. Lekkie przymrozki spowodowały, że zmniejszono nam zamówienie. Na szczęście wystarczyło nawet, by (oprócz opłatka) podzielić się rybą z koleżanką, która z powodu wypadku syna została we Włoszech.
Kompot z suszu? Świetnie nadaje się do tego suszona macedonia (do kupienia gotowa w torebkach).
Kapusta kiszona? Dobrze, że jest Lidl.
Buraki? W tym roku na wszelki wypadek sama wyhodowałam i przygotowałam w słoikach. 
Mak? Opłatki? Sprowadzone z Polski.
Kartki na szczęście są w sprzedaży, na własną produkcję już się nie porywam. Tym bardziej, że w tym roku   totalnie pochłonęło mnie przygotowanie dekoracji i jednego prezentu. 
A było to tak. Kiedyś namalowanego anioła postanowiłam sprezentować mojej siostrze. Krzysztofowi żal było się z nim rozstać, przywykł do obrazka. Jedynym sposobem na to, bym nie wydała swojej pracy, jest ją podarować. Tak więc zrobiłam z następnym aniołem, postanowiłam go namalować jako prezent pod choinkę. Zadanie utrudniało mi zachowanie niespodzianki. Polowałam na czas całkowicie pewnej nieobecności pryncypała w domu. Oznaczało to malowanie w dokładnie wyznaczonych godzinach. Do tego wymyśliłam, że spróbuję zrobić tak częstą w obrazach moich mistrzów przestrzenną aureolę. Zdążyłam! Został mi nawet jeden dzień zapasu. Dwa razy omal nie zostałam nakryta na machaniu pędzlami. Jakimś cudem Krzysztof nie zorientował się, co planuję. Był więc zaskoczony i bardzo zachwycony.
A gdy nie mogłam malować szykowałam świece.
Te do kościoła nie sprawiły problemu. Cylindryczne, pozłacane, z czerwonymi gerberami, zgodnie z zamówieniem osób szykujących tegoroczny wystrój.
Z domowymi też by nie było problemu, gdyby nie jedna świeca. Spędzała mi sen z powiek. I to dosłownie. Często witałam świt w pracowni.
Anioł to nie tylko temat mojego obrazu, to także miał być motyw przewodni domowej dekoracji. Ale nie znoszę, gdy aniołkom upalają się główki. Więc jaka świeca? Dopiero na dwa tygodnie przed Wigilią obudziłam się o 4 w nocy i olśniło mnie. Forma wymyślona, teraz "tylko" ją wykonać. Po żmudnych próbach, wielu odrzutach doszłam do efektu, który mogłam postawić na stole. Nie jest to szczyt doskonałości, wiem, co bym teraz zrobiła inaczej, ale czas już nie pozwolił na poprawki. Mam kilka zapasowych świec, gdy ta obecna już się wypali. A głowie anioła nic nie grozi :)
Figura jest wysoka na ok 70 cm, a skrzydła ma tak kruche, że prosiłam Krzysztofa, by mi go zniósł z pracowni. Ja jestem zbyt roztrzepana na taką operację. 
Resztą mogłam zająć się samodzielnie.
Na choince niewiele zmian, oprócz piórek.
Na szczęście pod choinką zmiany, nowe książki, smakołyki (w stanie stałym i płynnym), skórzana teczka na dokumenty, no i obrazy (jeden od kochanej Joasi z Wrocławia).
Idąc za włoskim przykładem przygotowałam żłóbek, tutaj to ważniejszy od choinki element wystroju. Nietypowe jest tylko jego osadzenie, część na kapitelu średniowiecznej kolumny (nie mamy pojęcia, skąd się wziął na plebanii, może to pozostałość po pierwszej budowli sakralnej w tym miejscu, wszak parafia jest dużo starsza niż jej obecne zabudowania). Druga część szopki została ustawiona na dużo młodszym gramofonie.
Większość wystroju przygotowałam na Wigilię, najwyżej przestawiałam świece, ucinałam im knoty, tylko krzesła dokładałam z każdym dniem. W niedzielę na obiedzie gościliśmy organistkę - Japonkę. Już drugi rok raczyła się polskimi specjałami. Najbardziej przypadł jej do gustu barszcz z uszkami oraz ... bigos!
W poniedziałek dołożyłam jeszcze 4 krzesła. Niestety mogło ich być więcej, ale choroba dopadła parę naszych potencjalnych gości. Pozdrawiam ich stąd serdecznie.
Obiad wypadł w skromniejszym gronie, więc nie musiałam go wyprowadzać do sali parafialnej. Dzięki temu atmosfera była o wiele bardziej przytulna i prawdziwie domowa.
Podjedliśmy, pokolędowaliśmy sobie. Andrea (jedyny Włoch w towarzystwie) nie znający polskich kolęd potańczył z młodszą córcią.
Aaaaa, jeszcze skromnie, ale udekorowałam też i inne fragmenty domu:
Klatkę schodową.
Korytarz.
Część ozdób to prezenty od niezastąpionej czytelniczki, Pani Marzeny. Dziękuję!
To były bardzo piękne Święta i w wyjątkowo łagodnej za oknem aurze.
Niestety nie dałam rady wysłać życzeń drogą elektroniczną. Proszę o wybaczenie. Kartki i prezenty poszły a internet leżał odłogiem i dopiero się do niego przyzwyczajam.
No i zapomniałabym o dwóch bohaterach, którzy ludzkim głosem narzekali o północy na zbyt małe porcje jedzenia.


czwartek, 22 grudnia 2011

GLORIA IN EXCELSIS DEO!

Omal bym się już tu nie pojawiła przed Bożym Narodzeniem, bo akurat zmienialiśmy operatora i nowemu dostawcy usługi przyszło na myśl dokonać zmiany tuż przed Świętami. Zostaliśmy odcięci od internetu. Najbardziej było mi przykro, że nie złożyłam Wam życzeń. Jednak udało się, internet załączono i oto:

sobota, 17 grudnia 2011

TUP, TUP, TUP

Po czterech latach zmagania się z deszczem stworzyłam na zewnątrz wodoodporną dekorację. Na razie mało w niej światełek, ale trzeba stopniować wrażenia. Ciąg dalszy w następnym roku. I tak jedna parafianka  dopytywała się, czy mogłabym ją nauczyć robić takie kule :)
W domu po uszkach i bigosie przyszła kolej na słodkości.
Czy u Was też pachnie Świętami?

piątek, 16 grudnia 2011

NIETYPOWE ZAMÓWIENIA

Pomiędzy zwyczajnym prowadzeniem domu i przygotowaniami do Bożego Narodzenia miałam do wykonania dwa malowidła. Niby nietrudne, ale przy użyciu farb do tkanin malowałam fragmenty ornatów. Znajoma krawcowa szyje je dla pewnych księży i zamiast drogiego haftu umyśliła sobie malowanie. Na pewno wyszło ją to taniej.  Właściwie to nie tylko ją.
Jeden ornat jakaś grupa chce sprezentować znajomemu księdzu. Ponieważ ma to być szczytny podarunek, poprosiłam o symboliczną kwotę, ale nawet Paula uznała, że to za mało. Nie protestowałam. Zaraz jednak sama wpadła na pomysł, że wraz ze znajomą podaruje ornat innemu księdzu. Ponoć ksiądz lubi bardzo proste wzory, więc dostałam ścisłe wytyczne, czyli co i jak, i gdzie. Tym razem umówiłyśmy się, że powiem cenę realną dopiero po szyciu, a i tak nie wezmę pieniędzy tylko zamienię je na uszycie jakiejś kiecy dla mnie. Dobrze się stało, bo ten malunek z pozoru prosty, jest dowodem na to, że prosto nie znaczy łatwo i szybko. Nie dość, że nie miałam jak naciągnąć tkaniny, to jeszcze był to taki rodzaj jedwabiu, który spokojnie nie usiedzi. Dodatkowo linie proste z farbami do tkanin to wyzwanie samo w sobie. Farby są na tyle gęste, że nie da rady długo ciągnąć pędzla jednym ruchem, trzeba co chwilę zanurzać włosie w pojemniczku.
Oto owoc moich męczarni  i zbyt wczesnych pobudek, niełatwy nawet w fotografowaniu, gdyż tkanina szaleje:
No i dużo łatwiejsze dla mnie, miłe do malowania realistyczne wzory, no i tylko pas, który będzie wszyty do reszty:
A skoro już o nietypowych zamówieniach, to jeszcze pokażę Wam wykonane parę tygodni temu świece w kształcie chłodni kominowych do wręczenia komuś z okazji rocznicy powstania elektrociepłowni.
Miało być bez wielkich artyzmów, ale mile widziana właśnie forma chłodni plus akcent ekologiczny. No to było wyzwanie! Mam nadzieję, że obdarowani docenią mój wysiłek.

czwartek, 15 grudnia 2011

ŚWIĘTA WE FLORENCJI

Nie będę pisać o nich ja, ale napisała o nich Tessa Capponi-Borawska. 
Do przeczytania w miesięczniku "W drodze" - numer 12 z tego roku.


A ja się tylko pochwalę, że zdjęcie do artykułu zostało zakupione ode mnie. To dla mnie zaszczyt, że moje zdjęcie towarzyszy tekstowi Tessy Capponi-Borawskiej. Przy okazji nadmienię, że taka współpraca to sama przyjemność. Szybko, bez zbędnych ceregieli i bardzo słownie. Dzisiaj dotarł pocztą autorski numer, właśnie leży przede mną i jeszcze pachnie farbą drukarską.

poniedziałek, 12 grudnia 2011

ZAPROSZENIE

Skoro idą Święta, to czas najwyższy serdecznie zaprosić wszystkich chętnych rodaków na bożonarodzeniowe spotkanie.
 Wracamy do 26 grudnia, gdyż w zeszłym roku mieliśmy chętnych spod Parmy i z Rzymu, którzy z wielkim zacięciem, wbrew fatalnej komunikacji 25 grudnia, dotarli szczęśliwie na obiad pełen polskich potraw. Z zagadania zapomnieliśmy w zeszłym roku pośpiewać, mam nadzieję, że tym razem uda nam się pokolędować.

Kto ma ochotę na wspólne biesiadowanie 
26 grudnia o 13.00 
w sali parafialnej w San Pantaleo,
proszę o kontakt na maila. 
Mile widziane pojawienie się z jakąś potrawą :)

niedziela, 11 grudnia 2011

IDĄ, IDĄ

W zeszłą niedzielę byliśmy na wystawie, o której niebawem osobny wpis, ale dzisiaj na trzecią niedzielę  adwentu, która zaprasza do radości wkleję kilka świątecznych migawek z Florencji. Choinka przed Duomo nie miała jesczze zapalonych lampek, bo to następuje 8 grudnia.
Za to pięknie świeciły lampiony obłożone żywymi gałązkami.
Nie może zabraknąć choć kilku wystaw. Jest wśród nich jeden niepokojący akcent. Nie spotkałam ani jednego napisu po włosku, wszędzie królowały merrychirstmasy albo xmasy. Tfuj!Jedni twórcy witryny zaszaleli z kolorystyką, pewnie z oszczędności - odkleją potem napisy i będzie dekoracja jak znalazł na Sylwestra i karnawał. Moją sympatię wzbudziły dziergane ubranka dla bombek oraz nieświąteczne słonie od Vuittona.
Radosnej niedzieli i przygotowań!

PS. Zapomniałam dodać, że tego dnia trafiliśmy znowu na akcję "Przytulenie za darmo". Chodzi sobie grupka ludzi po Florencji i rozdaje objęcia. Skorzystałam z radością, czego i Wam życzę. Świat od razu bardziej uśmiechnięty. A ja tymczasowo ściskam wirtualnie, przy okazji odliczając 900 wpis na blogu. Ale papla ze mnie!