MON dokończ sam TAGNANA lub TECATINI ALTO

Piątek i sobotę niemal całkowicie spędziłam w domu. Trzeba było uszykować pomieszczenia Circolo na festę z okazji rozpoczęcia roku katechetycznego. Trochę, jak zwykle, odgruzować dom, ułożyć kwiaty no i przygotować się na sobotnich gości.

Aneczka radziła sobie jako samodzielna turystka, skubnęła już trochę Pistoi i zachłysnęła się Florencją. Odebrałam ją z dworca i jeszcze dwoje innych gości, Sebastiana z Renatą. Uraczyłam ich tiramisu, prosty acz efektowny deser, i nie ma, że się nie uda. Ponieważ mieliśmy wieczorem plany koncertowe zaproponowaliśmy wspólną wyprawę. Tak więc w pięć osób wyruszyliśmy do Montagnany na koncert organowy. Instrument z 1851 roku, z drewna kasztanowego (najbardziej popularne tworzywo tutejszych organmistrzów), ze skromnym manuałem, za to z bardzo ciekawymi rejestrami, takimi jak dzwonki, czynele. Na organach grała Japonka Kumiko Konishi mieszkająca w Pistoi od 20 lat.

Wybrała świetny repertuar z wykorzystaniem właśnie owych nietypowych rejestrów. Byliśmy zauroczeni kameralnością miejsca, ilością i składem słuchaczy.

Rzecz miała się w małym kościele w górach, do którego w niedzielę Krzysztof jeździ odprawiać Mszę. Potem jeszcze odwieźliśmy gości do Lukki, gdzie się zakotwiczyli i napełnieni nutami wróciliśmy do domu.

Niedziela zaczęła się dla mnie bardzo spokojnie. Usiłowałam upiec chleb bez maszyny, skutki bez zachwytu, ale i tak znacznie lepsze niż ostatnie gnioty z maszyny, prawdopodobnie zepsuła się grzałka i wychodziły zakalce jak się patrzy! Pogoda nas rozpieszczała, więc obiad zjedliśmy w ogrodzie. Słońce lekko głaskało mnie po plecach.

Chwila odpoczynku i pojechaliśmy do Montagnany.

Może najpierw rys samej parafii. Od wielu lat po śmierci ostatniego proboszcza nie było tam nikogo na stałe. Niby był ksiądz w roli proboszcza, ale nie zamieszkiwał tam i niewiele robił, bo miał swoją parafię kilka miejscowości wcześniej. Ludzie nauczyli się, tak jak umieli, dbać o dobytek, niestety życie parafialne powoli zamierało. Obecność Krzysztofa, choćby na niedzielnej Mszy, dodała parafianom skrzydeł. Malutka miejscowość a na Święto Matki Bożej Różańcowej przygotowała piękną oprawę. Najpierw sobotni koncert organowy, aw niedzielę Msza Św. z procesją, podczas której przygrywała orkiestra dęta. Aneczka wzruszyła się słysząc w górach toskańskich melodie pieśni „My chcemy Boga” oraz „Czarna Madonna”. Są tu bardzo popularne.

Ponieważ Krzysztof nie lubi się śpieszyć na Mszę, zajechaliśmy do Montagnany dużo wcześniej, wyruszyłyśmy więc pooglądać okolicę.

Śmiem wysnuć teorie na temat zależności wystroju domostw od wysokościnad poziomem morza. Takie szczegóły to wielka rzadkość, chodzi mi o zjadliwie czerwone okiennice i jakże znanego nam swojskiego krasnala.

Msza przebiegła bardzo uroczyście, co podkreśliły stroje liturgiczne, Krzysztof odkrył na tamtejszej plebanii piękny ornat z 1940 roku oraz dalmatykę (którą miał na sobie diakon świecki) z 1830!!!

Sama procesja trwała krótko, tajemnice Różańca przeplatały się z melodiami granymi przez orkiestrę. Całość prowadził sztandar, za nim ustawiła się grupa tzw. figuranti w strojach historycznych, ksiądz z relikwiarzem, obok niego diakon, potem ciężka niesamowicie figura Madonny z poświęceniem dźwigana przez mężczyzn, trochę ludków, orkiestra i znowu ludki.

Zawsze mnie zdumiewa, jak życie religijne wplata się tutaj w otoczenie. Przyjechali carabinieri, wstrzymali ruch i wszyscy w autach cierpliwie czekali, aż ksiądz pobłogosławi ludzi stojących na ulicy pod kościołem.

Nikomu z kierowców nawet na myśl nie przyszło pomstować, że mu procesja zatarasowała przejazd. A ruch w Montagnanie jest dość intensywny, gdyż paese słynie z bardzo smacznej schiacciaty, po którą ustawiają się kolejki tubylców i przyjezdnych.

Po procesji ludzie zatrzymali się przy małym tarasie, na którym rozstawiła się orkiestra z trzema urodziwymi mażoretkami i panią tamburmajor.

Ta ostatni jednak niewiele dawała z sobie, przykuwała jedynie uwagę swoich podopiecznych, już prędzej jej piesek wzbudzał większe zainteresowanie.

Orkiestra dała mały koncert, prowokując nawet jedną parę do tańca. Myślę, że gdyby dłużej grała, inni mieszkańcy także by ruszyli w tany.

Na plebanii uczestnicy parady historycznej oraz członkowie orkiestry zostali podjęci merendą (podwieczorkiem). Udało nam się z Aneczką podpiąć pod opiekuńcze poły sutanny i dzięki temu skosztowałyśmy wyśmienitych crostini z pasztecikiem wątróbkowym.

Znalazłyśmy sobie miejsce przy oknie i dokończyłyśmy wysłuchania koncertu. W pewnym momencie zwróciłyśmy uwagę na przystojnego Włocha z którym rozmawiał Krzysztof. Otóż okazało się, że był to wiceburmistrz Montagnany. Ech!

Na samo zakończenie orkiestra zagrała ponownie, specjalnie dla Krzysztofa, "Czarną Madonnę". Całe szczęście bez udziału mażoretek!

Kliknij film

Wróciliśmy do domu o bardzo rozsądnej godzinie. Dlatego po rozgrzaniu lekko zziębnietych świezym górskim powietrzem ciałek zabraliśmy stwory ze sobą na wieczorny spacer do Montecatini Alto. Pozaglądaliśmy tu i tam.

Po ciemku niewiele widać, ale klimat do zachwytu i tak się snuł po wzgórzach.

Na jednym z nich Krzysztof wypatrzył ciekawa budowlę, trzeba będzie przeprowadzić turystyczne śledztwo.

Po raz pierwszy przyjrzałam się uważniej zegarowi na jednej z wież. Kto mi wytłumaczy, skąd taki a nie inny układ cyfr? Odwdzięczę się.

Jest coś przyciągającego jak magnes w tej grze świateł, ciepłych,zimnych. Księżyc zupełnie bez kompleksów królował nad rozświetloną doliną.

NIENOWOŚCI I NOWOŚCI

Od środy mamy nowego gościa – moją przyjaciółkę Aneczkę. Odebraliśmy ją z lotniska w Pizie. Zbiegiem okoliczności tym samym samolotem na kilkudniowe świętowanie rocznicy ślubu przyleciał wraz z żoną mój dawny kolega z pracy. Jutro najprawdopodobniej nas odwiedzą.
A tymczasem znowu wycieczka. Zazwyczaj szukamy takich miejsc na wspólne wyjazdy z gośćmi, w których jeszcze nie byliśmy. Okazja zdarzyła się, by w końcu zobaczyć Colle di Val d’Elsa, gdyż nieopodal ulokowała się moja wierna czytelniczka bloga, także Anna. Umówiłam się z nią, że ją odwiedzę.
Wijącą się nieopodal Vinci drogą wyruszyliśmy z Aneczką na szlachetne upijanie Toskanią.

Przystanek pierwszy: Certaldo z obowiązkową cappuccino „con disegno” , okazało się że obsługa nazywa ją „Bocaccio”. Jak zwał tak zwał, koronkowa robótka. Inni turyści zachwyceni zaglądali nam do filiżanek. Niektórzy, co już dopili swoją kawę, żałowali, że nic nie wiedzieli o możliwości zamówienia takich cudeniek.

Błogość naszego nastroju po tak znakomitym napoju malowała się wyraziście na naszych twarzach. Nawet jakieś takie piękniejsze się sobie zdawałyśmy.

No i dodatkowo taka oprawa – małe ceglane Certaldo.

W grudniu spotkałam tu owoc, który potem Pani Małgorzata z Krakowa pomogła mi rozszyfrować jako marakuję. Wczoraj, w październiku, już gdzieniegdzie pomarańczowiły się owoce męczennicy (to polska nazwa passiflory) , ale ciągle jeszcze do boju o owoc szykowały się następne niezwykłe kwiaty.

Przy barze „Bocaccio” obowiązkowa czytelnia dla mieszkańców. Czas się niemal zatrzymał. Podobną scenkę zaobserwowaliśmy tu za pierwszej bytności.

            dwa lata temu:                                              dzisiaj:

Po długim remoncie w końcu kościół Św. Jakuba i Filipa nie straszy rusztowaniami. Zachęceni weszliśmy odwiedzić grób twórcy „Decamerona” (Oj! Jak to odmienić? A może „Dekameronu”).

Uwagę naszą jednak przyciągnęła Błogosławiona Julia, której szczątki spoczywają w szklanej trumnie w ścianie kościoła.

Obok trumny krótka historia jej życia. Zapamiętałam, że kazała się zamurować w celi, jedyny kontakt ze światem miała przez okienko, którym dostarczano jej pożywienie. Żyła w tym odosobnieniu 30 lat, a gdy zmarła rozdzwoniły się okoliczne dzwony, same z siebie. Gdy wyburzono mur znaleziono ją klęczącą w bukietem żywych kwiatów a celę wypełniał kwietny zapach. Nad trumną Błogosławionej umieszczono tablicę z paroma scenami z jej życia. Malarz ciekawie pokazał scenę otrzymywania pożywienia. Taka symultaniczność miejsca, widzimy jednocześnie mieszkańców Certaldo przynoszących jej strawę oraz samą Julię w wśród gołych ścian celi. Deska z malowidłem jest kompozycją pasmową, ogląda się ją jak późnośredniowieczny komiks. I to namalowany dość niezdarną ręką. Przez to ma dla mnie wiele uroku.

Ruszyliśmy dalej. Ze zdumieniem zauważyliśmy w wielu miejscach przy drodze dorodnie kwitnące żółte krokusy. Co chwilę je spotykaliśmy. Wzrok nie mógł przekonać rozumu, że w październiku takie kwiaty nie kwitną.

Z Certaldo już niedaleko było do Colle di Val d’Elsa. Zanim spotkaliśmy się z Anną pospacerowaliśmy po Centro Storico ( czyli w polskiej nomenklaturze Starym Mieście). Aj! Znowu perełka! Ile jeszcze tego mam do odkrycia w Toskanii?

Nie mieliśmy zbyt wiele czasu więc skoncentrowaliśmy się tylko na części za „ponte del Campana”.

Właściwie naszym zamiarem było tylko zjeść obiad i najpierw głównie na tym się skoncentrowaliśmy. Po drodze jednak trudno by było nie zajrzeć do katedry. Samo wnętrze może nie zachwyca, ale kilka zabytków zrobiło na mnie wrażenie. Myślę o skromnej ambonie. O chrzcielnicy z wodą, widać, że używanej. Patrzyłam z zachwytem na niezwykły relikwiarz (chyba się nie pomyliłam w rozeznaniu obiektu) świętego gwoździa.

Ruszyliśmy dalej. Jedno miejsce gastronomiczne nie zatrzymało nas przy stolikach, jeno kot przy nim wygrzewający się w łagodnym słońcu. Za to w restauracji „Dietro le Quinte” ależ owszem, ależ chętnie. Miły zakątek strzeżony przez rycerza.

Nie byliśmy zbyt mocno głodni, skusiliśmy się więc tylko na jednym daniu. Aneczka i ja zamówiłyśmy makaron tasiemki z sosem z dzika i pomarańczą. Wyśmienity! Mocny zdecydowany smak mięsa, złamany owocem, którego nie czuć w potrawie. Krzysztof wolał zupę „ribolitta” (warzywną). Do tego wino. Okazało się, że lepiej (czytaj: taniej) było nam zamówić butelkę dobrego Chianti, niż kupować na kieliszki. Nie dziwne więc, że poziom wyśmienitości humoru tylko nam wzrastał.

Lekkim krokiem pospacerowaliśmy jeszcze uliczkami Colle.

Rozczuliły i rozbawiły mnie zakonnice na tabliczce przy jednym z domów. Tak ktoś zilustrował nazwę ulicy Pustelniczek:

Napotkaliśmy pomnik chyba najsłynniejszego mieszkańca miasta, Arnolfo Cambio, twórcy Duomo i Santa Croce we Florencji.

Oczywiście zobaczyliśmy tylko skrawek miasteczka, bo czas było odwiedzić moją przemiłą czytelniczkę (jak to brzmi!). Trasa do pięknego domku, wynajętego na wakacje, wiodła nas bardzo malowniczo. Najpierw rozstaje dróg z opuszczoną kapliczką, której towarzyszem był wyniosły cyprys.

Wnętrze smutnie pamięta dawne dzieje i niechętnie je ukazuje malutkim okienkiem:

Adres tego budynku może przyprawic o zawrót głowy:

Wkoło ruda brązowość ziemi. Nie mogłam się opanować, musiałam jej dotknąć i rozkruszyć grudy w dłoniach. Ależ barwa!

A potem stara aleja oliwna przeradzająca się w przedziwnie niemajestatyczne cyprysy, jak by dekoracja do niezłego horroru. I nie znaczy to, że mnie nie urzekły, były wprost niezwykłe!

No i sam dom wraz z jego tymczasowymi mieszkańcami.

Pyszne ciasta i herbata ukoronowała wycieczkę. Zasiedzieliśmy się nieprzyzwoicie długo i już nie starczyło czasu , by zajrzeć do niedalekiego San Gimignano, jak to mieliśmy w planach. Mam nadzieję, że Aneczka sama jakoś tam dotrze, bo nam chyba się nie uda ruszyć ponownie tak szybko na jakąś dalszą wyprawę. 12 października odbędzie się festa parafialna.

TEMPORA D'AUTUNNO

Jakoś mi wywietrzało napisanie tej notki. 24 września uszykowałam kościół na błogosławieństwo winogron i wina, ale potem źle się poczułam i nie byłam na samej Mszy. Zdjęcia zrobił Krzysztof i dopiero przeglądając wspomnienia z wczorajszej wycieczki zauważyłam, że nic a nic nie wspomniałam o uroczystości. Krzysztof wynalazł w zeszłym roku informację, że kiedyś na każdy sezon błogosławiło się plony, co miałąo ogólną nazwę Quattro Tempora. Co podlegało błogosławieństwu?
Zimą oliwa, wiosną – kwiaty, latem - kłosy zboża, jesienią - winogrona. Każde tempora obchodziło się w środę, piątek i sobotę. Odpowiednio do pory roku po 3 niedzieli adwentu, po 3 niedzieli Wielkiego Postu, po niedzieli Trójcy Św. i po 3 niedzieli września.
Quattro Tempora służyły uświęceniu czasu w każdej z pór roku, dając parafii możliwość wspólnej modlitwy i podziękowania Bogu za owoc pracy rąk ludzkich. Prawdopodobnie błogosławieństwo owo kiedyś odbywało się na polach. W przedostatnią sobotę ludzie przynieśli winogrona do kościoła.