PIERWSZY W KOLEJCE

Kolejka zaległych wydarzeń do opisania zrobiła się tak długa, że nie umieszczę ich wszystkich w jednym poście.
Zacznę chronologicznie od poniedziałku. Po telefonie od Ryszarda, że w Treppio już kolorowość jesienna, czem prędzej wsiedliśmy do auta i pomknęliśmy w góry. Im wyżej tym bardziej zaczynało nam się mienić w oczach. Prawdziwa złota włoska jesień.

Pogoda łagodnie zapraszała do wycieczki. Najpierw jednak nasz przemiły gospodarz oprowadził Aneczkę po swoim kościele, z czego ja chętnie skorzystałam i nowe rzeczy zobaczyłam.

Potem opuściliśmy Toskanię i wjechaliśmy w Region Emilia-Romagna:

Zjechawszy nad Lago di Suviana (sztuczny zalew) udaliśmy się starą trasą na Bolonię.

Mały poziom wody i tak nie przeszkodził zabawie w lustrzane odbicia. Które zdjęcie zrobiono do góry nogami?

Naszym celem było zobaczyć sen szalonego hrabiego Cesare Mattei. Człowiek ten, nazwany twórcą elektrohomeopatii tak się zachwycił pewnymi terenami należącymi do rodziny bratowej, że postanowił zakupić pozostałości po twierdzy Matildea. Początkowo miał zamiar zbudować średniowieczny zamek, ale na jakiejś wystawie w Londynie zobaczył zdjęcia z Alhambry i Kordoby, co skończyło się wizją bliższą chyba Zamkowi Neuschwanstein. Zresztą ponoć Ludwik Bawarski nie był hrabiemu obcy.
Nie będę się rozpisywać nad historią hrabiego i budowli Rocchetta Mattei. Co do tej drugiej, poczekam na zakończenie remontu zachęcona zdjęciami w dziale „foto” na stronie . Chwilkę tylko zatrzymam się nad kolejami losów ludzkich, a tu dokładnie hrabiego Mattei. Otóż w 1837 roku był on jednym z założycieli Banku Cassa di Risparmio in Bologna. Pętla czasu się zamknęła i w 2005 roku tenże bank przejął na własność Rocchettę.

Na razie wielkiego wrażenia to nie robi, cały czas nieodparcie myślałam o megalomańskim kiczu architektonicznym, tak przedziwnym, że aż interesującym.

Takiego zdjęcia jak na tej stronie nie mieliśmy możliwości zrobić, a daje wyobrażenie o położeniu Rocchetty.

Bardziej naturalne i rzeczywiste były napotkane nieopodal zwierzęta.

Z powrotem do Treppio na przepyszny obiad; bigos w wykonaniu Ryszarda nie ma sobie równych. Ochłonąwszy po wspaniałościach wróciliśmy do Pistoi. Nie mogliśmy jednak nie zatrzymać się w Parku Acquerino, by mieć może szczęście i spotkać daniele. Cicho jednak było w lesie, nigdzie żywego stwora. Wróciliśmy do auta, i już mieliśmy doń wsiąść, gdy doszły do nas dziwne dźwięki, jakby komuś o bardzo niskim głosie brakowało powietrza. Były to porykiwania olbrzymiego samca zagarniającego stadko.

A może określającego się przed innym samcem, młodszym, który pojawił się w okolicy?

Niestety mam krótki filmik z jednym tylko „odgłosem paszczą”. Reszta to zdjęcia. Znowu spotkaliśmy "krzywozgryza" ( no bo przecież nie krzywoustego?) i tym razem, jak podczas wycieczki z Tatą, spokojnie się przyglądał nam z przekąsem.

Droga powrotna z zachytem wieczornych mgieł:

I już zupełnie niespodziewanie wykorzystując piękną pogodę zatrzymaliśmy się przy małym średniowiecznym kościółku w Valdibura tuż pod Pistoią. Krzysztof kiedyś błogosławił tam ślub. Proboszcz miejsca powiedział mu, że ma ponad 80 ślubów rocznie. Co oznacza, biorąc pod uwagę raczej tylko soboty (i to nie wszystkie w roku), parę ślubów jednego dnia. U nas w tym roku nie było żadnego. Ludzie szukają miejsc, gdzie można wyjść przed kościół, nasza świątynia odpada więc w przedbiegach ze swoimi drzwiami niemal wprost na ulicy. Parafia w Valdibura zachwyciła mnie położeniem wśród gajów oliwnych, na sporym wzgórzu z cudowną panoramą. W żartach powiedziałam Krzysiowi, że w imię tak cudnego położenia mogłabym zrezygnować ze swojej pracowni, ale czy na pewno?

OCALIĆ OD ZAPOMNIENIA? TAAA.. TYLKO JAK?

Nie miałam pojęcia, że to już 5 dni niepisania się zebrało. Jak je odtworzyć?
Czwartek? Na pewno ciąg dalszy porządków. Tym razem w pomieszczeniach na parterze, trzeba było je ostatecznie uprzątnąć po „letnikach”, gdyż były potrzebne na przygotowania do parafialnej festy. W tych dniach z doskoku robiłam też świeczki, ale nie mam jeszcze zdjęć i kto wie, kiedy je zrobię, bo następne trzy dni zapowiadają się wypełnione po brzegi. Wieczorem nie poszłam na Różaniec, bo musiałam otworzyć kościół chórowi na próbę. Krzysztof zabrał więc Aneczkę a ja dalej sobie „świeczkowałam”.

Piątek? Boli!!! Nie pamiętam!!! Przywieziono kwiaty do wystroju kościoła. Ale to nie zabrało zbyt wiele czasu, choć nie wyobrażajcie sobie, że umieszczono kwiaty w wodzie i to koniec. Trzeba pogadać z kobietami, które podjęły się zrobienia dekoracji. Proste pytanie, gdzie kupiły kwiaty przeobraża się w długą skomplikowaną odpowiedź-opowieść o tym, jak to się tam jedzie. Jedynie wieczór łatwy do opisania bo w kościele był Różaniec z dzieciakami uczęszczającymi tu na katechezę. Pora późna, godzina 21.00, a sporo dzieci pojawiło się w towarzystwie jednego z rodziców.

Sobota.

Rankiem pojechałyśmy z Aneczką na rynek w Pistoi, a potem jeszcze na zakupy do marketu oraz takiego śmiesznego sklepu sieciowego o nazwie „Stefan”. Jest to sklep z tanią odzieżą, obuwiem, artykułami gospodarstwa domowego, do wystroju wnętrz itp. Aneczka chciała sobie koniecznie kupić kubek do przesiewania produktów sypkich typu kakao, cukier puder czy mąka. Ja zawsze używam tego do posypywania tiramisu. Żadne grudki mi niestraszne. Spodobała jej się też cerata. Sama nazwa nie budzi zachęty, ale jest to bardziej gruba przezroczysta folia z nadrukiem. Wygląda to zupełnie znośnie położone na białej tkaninie. U nas w kuchni, przy normalnym codziennym użytkowaniu takie nakrycie wytrzymało na roboczym blacie ponad rok. Na zdjęciu akurat mam tylko stół jadalniany, ale to był ten sam rodzaj ceraty.

Potem szybki obiad. Szybki, ale niemal dwudaniowy, bo były resztki zupy ogórkowej, a na drugie mięso mielone, taki półprodukt o nazwie hamburger, który dodatkowo nasmarowałam oliwą z ziołami i obsmażyłam w piekarniku. Do tego sos z kurek wypatrzonych w sklepie oraz ostatnie chyba już tego sezonu kwiaty cukinii w cieście. Aneczka zachwycona ich wybornym smakiem. Ja już ostrzę pazurki na karczochy, pojawiły się na straganach, ale poczekam na ich sezon. Te obecne nie wyglądały zbyt obiecująco.

A po obiedzie rozsiadłyśmy się w ogrodzie i tak nam się dobrze zrobiło z kubkami herbaty w dłoni, że Ania postanowiła odpuścić sobie wizytę w Prato i obejrzenie fresków Lippiego. Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze tu zawita i je obejrzy. Za to potem biedulka nieopatrznie zadeklarowała swoją pomoc przy sprzątaniu ogrodu. Ja pieliłam, a ona grabiła. Rozpaliłyśmy ognisko. Dobrze, że w tym czasie dołączył do nas Krzysiu, razem więc przekonaliśmy się na własnej skórze, jak tutaj się załatwia pewne sprawy. Nikt nam wprost nie powiedział, że nie wolno nam rozpalać ogniska o tej porze. W pewnym momencie podjechał pod dom policjant miejski i grzecznie z uśmiechem poinformował Krzysia, że ognisko wolno palić tylko rano do godziny 9.00. Nie ma sprawy. Ugasiliśmy ogień, w tym tygodniu postaram się dopalić niespalone resztki liści i chrustu. Potem jeszcze kosmetyczne poprawki w kościele. Acha! Odświeżyłam relikwiarz.

I oto świątynia gotowa na festę:

Najbardziej byłam zadowolona z odczyszczenia rabatek z ziołami, bo w niedzielę znajomy vivaista zrobił mi przegląd posadzonych roślin. Nie musiałam chować się za chwastami. Przyprowadził też swoją suczkę bokserkę, by się pobawiła z Druso. Nasz smok jak najbardziej był chętny do zabawy, choć też z zaciekawieniem przyglądał się temu dużemu stworowi, który jednak niestety nie był nim zainteresowany.

I tak oto jakoś zupełnie niezauważalnie nastała na blogu niedziela 12 października – Dzień Festy Della Madonna del Rosario. W ogrodzie rozłożono się znowu z kuchenkami, by smażyć pączki. Od rana ich surowe wyrastały w pomieszczeniach na parterze, cudowny zapach drożdżowego ciasta rozchodził się po domu, by potem zostać wypartym przez także obiecujący zapach smażonych „oponek”. Właśnie tak wyglądają tutejsze pączki „bomboloni”.

Nasmażono ich 400 sztuk, na ani jedną się w tym roku nie załapałam, bo byłam zajęta. Ale o tym później. Gdy wynosiliśmy krzesła na plac przykościelny, podjechał człowiek w super autku (nie pytajcie jaka marka, jak każda niemal kobieta odpowiem, że w srebrnym) i się pytał o pączki. Nie interesowała go zupełnie festa. Widać sława naszych pączków rozniosła się po okolicy.

Jeszcze, żeby było ciekawiej i więcej pracy na Mszy o 11.00 pewne małżeństwo obchodziło 50 rocznicę ślubu. Wspominam o tym przede wszystkim ze względu na pewną ciekawostkę. Ponieważ na tak niezwykłej uroczystości następuje odnowienie przyrzeczeń małżeńskich, małżonkowie wkładają sobie na ręce nowo zakupione obrączki. Ciekawe, co robią z poprzednimi? Nie dowiedziałam się.
FESTA DELLA MADONNA DEL ROSARIO
To właściwie jedyne święto stricte parafialne. Nie mamy nawet jako takiego odpustu. Krzysztof powoli się przymierza, by jakoś zaakcentować patrona, ale na razie zbiera pomysły.

Pozostańmy więc przy Święcie Matki Bożej Różańcowej przeniesionym u nas na drugą niedzielę października. Cześć religijna to bardzo uroczysta Msza Święta o godz. 16.00 oraz procesja. W tym roku faktycznie wypadła bardzo podnośnie i ludzie potem dziękowali Krzysztofowi za taką wspaniałą liturgię.

Krzysztof raz pierwszy od czasu, gdy tu nastał, odśpiewał nawet prefację. Kościół pękał w szwach. Pojawili się tacy parafianie, którzy nawet na Boże Narodzenie i Wielkanoc nie mogą trafić do kościoła. Procesja przeszła nową trasą, z czego bardzo byli zadowoleni mieszkańcy położonych wzdłuż domów.

Wzruszyłam się do łez, gdy zatrzymaliśmy się przy jednym z domów. Rodzice bardzo chorej dziewczynki przygotowali mały ołtarzyk.

Wywieźli córkę przed dom, córkę, która nie zawsze nawet samodzielnie oddycha i całe swoje życie leży w łóżku. Rodzina ta przeniosła się do Pistoi aż z Neapolu, by być bliżej jakiejś bardzo wyśmienitej kliniki dla dzieci we Florencji. Heroizm postawy rodziców wzrasta w moich oczach, gdy pomyślę, że pochowali już jedno dziecko z taką samą wadą genetyczną.

Nie wspomniałam też, że w końcu po trzech latach nieobecności do procesji dołączyła orkiestra dęta. W zeszłym roku jedna z parafianek powiedziała nawet, że bez orkiestry nie ma festy. Niestety tak czasami bywa, że jako obcokrajowcy nie umiemy wyczuć, co jest ważne dla tych ludzi i za namową jakiejś mniejszości, podejmujemy niewłaściwe decyzje. Tak było w przypadku orkiestry. Parę osób uważało, że orkiestra tylko zakłóca religijny charakter procesji, ale przecież wystarczyło się dogadać z muzykami, że raz jest dziesiątek Różańca a raz utwór muzyczny, tylko i wyłącznie religijny. O tym jednak musiał się Krzysztof przekonać sam, posłuchać innych, dowiedzieć się, że tradycja orkiestry jest niezwykle silna i ważna, że można dogadać się z orkiestrą itp., itd.

Po uroczystościach religijnych orkiestra zagrała zatrzymała się jeszcze na placu i zagrała parę świeckich kawałków

.

Bomboloni rozeszły się w mig. Loteria, jak zwykle, wzbudziła emocje. A ja rozłożyłam się z farbami do profesjonalnego makijażu i malowałam buźki dzieci. Jak każde dzieci nauczone, że nie ma nic za darmo i te włoskie pytały się, ile to kosztuje. Odpowiadałam, że jedno „Zdrowaś Maryja”.

Było bardzo miło, poznałam nowych parafian, sąsiadów. No i co dla mnie niezwykle ważne obywałam się zupełnie bez tłumacza. A rok temu? Przemykałam gdzieś pomiędzy ludźmi rozsyłając tylko blade uśmiechy. I tak w tym roku nie mogłabym liczyć na pomoc Krzysztofa, bo został wezwany do chorej i w ogóle nie było go do końca festy. Szkoda. Ważniejsze jednak, że posłannictwo spełnione, kobieta zmarła dzisiaj, opatrzona wcześniej sakramentami.

I jestem już tak zmęczona, że o poniedziałku następnym razem. Nie obiecuję jednak, że nastąpi on jutro. Wybieramy się do Florencji.

OBRAZKI Z WYSTAWY i nie tylko

Obrazek 1.

Dwie noce temu Druso budził mnie w nocy. Jeszcze to, że o tak dziwnej porze chciało mu się za potrzebą, nie wzbudzało mojego niepokoju, ale nie podobało mi się jak dziwnie charczał. Zasypiał jednak dalej, więc w miarę i ja dospałam do rana. Jego efekty dźwiękowe nasilały się z godziny na godzinę, aż w końcu odkryłam (mam nadzieję słusznie), że to kaszel. Pies nam się przeziębił. Poczytałam w internecie, czy mogę najpierw sama mu pomóc. Dobrze, że nie podałam mu syropu z cebuli, bo mogłabym otruć psa! Otóż cebula rozkłada czerwone krwinki u psów. Polecano za to mleko z miodem, syrop wykrztuśny i witaminy. Pojechałam więc do apteki, młody farmaceuta był przerażony, że sama usiłuję leczyć psa. Wołał nawet do pomocy ojca. Okazało się, że tutaj z wszystkim należy udać się do odpowiedniego specjalisty. W końcu jednak go przekonałam, że najpierw podleczę psa sama. Druso po ciężkich nocach, spędzonych tym razem upojnie z Krzysztofem (ja miałam się wyspać) powoli zaczął dochodzić do siebie. Jeszcze kaszle, ale już mu się trzewia nie rwą. Piszę o tym, bo to jest różnica między naszym narodem a Włochami. My nie ze wszystkim od razu biegniemy do lekarza, elektryka czy krawcowej. Pewne problemy rozwiązujemy samodzielnie. Tutaj jest dużo większy nacisk na specjalizację. 

Obrazek 2.

Tym razem faktycznie chodzi o obrazki z wystawy. We wtorek pojechaliśmy zobaczyć je w galerii „Dom malarza, rzeźbiarza i poety” w Montecatini Terme.

Ubawiłam się przednie. Weszliśmy akurat, gdy Pani Lucia pisała szkic do mojego folderu.

Przez jakieś niedopatrzenie nie wydrukowali go na czas, co mi absolutnie nie przeszkadzało, ale ona się gęsto tłumaczyła. Razem z nią skonstruowaliśmy „notkę o artystce”. Przy okazji dowiedziałam się, jaka to ja jestem zdolna i dzielna, że skończyłam parę szkół. Pani wysnuła ciekawą teorię o związku między warunkami klimatycznymi a poziomem wykształcenia. U nas jest bardziej zimno, więc więcej się uczymy. A Włochom tyle się nie chce. Potem jednak nastąpiło coś niespodziewanego dla mnie. Lucia najpierw zaproponowała, że gratis udzieli mi lekcji malarstwa. Pokornie podziękowałam za tak hojną propozycję. Po czym sięgnęła po własną broszurę o podstawach malarstwa. Dowiedziałam się więc, że istnieją kolory podstawowe, że niebieski i żółty dają zieleń. Że można tepować pędzlem, pryskać z włosia czy używać gąbki albo szmatki do przecierek. Mocno przyciskałam dłonie do ust, żeby się nie roześmiać, bo ona z dobrej woli chciała mi pomóc i było w niej tyle entuzjazmu, że nie mogłam jej powiedzieć, że maluchy uczyłam tego samego. Najbardziej spodobało nam się brzmienie słowa „ruch”, jakim rozprowadza się farbę, by nadać wodzie jej charakter. Chodziło o zygzak, ale brzmiało to fonetycznie „dzigi dzag dzigi dzag”. Najlepszą minę miała Aneczka, która niewiele rozumiała, nie było jak jej tłumaczyć, poza tym wtedy chyba na pewno wybuchłabym śmiechem.  Co by nie było powiedzieć, pierwszą wystawę w Toskanii mogę wpisać sobie do życiorysu. To dla mnie trudne i nowe doświadczenie. Nigdy wcześniej nie wystawiałam swoich prac.

Obrazek 3.

Stało się. Maszyna do chleba odmówiła posłuszeństwa, trzeba było zakupić nową. To bardzo wygodne nie musieć codziennie jechać do sklepu po świeże pieczywo, a tylko takie tutejsze jest strawne. Mrożenie na niewiele się zdaje, bo potem np. bułka przybiera dość rozdrobnioną postać. Urządzenia były nawet trzy do wyboru, wiedziałam już z doświadczenia czym, się kierować przy zakupie. Doświadczeniem nowym była samoobsługa przy kasie. Część stanowisk w tym sklepie jest przystosowanych do odczytania i uiszczenia należności samodzielnie przez klienta. Są w pobliżu panie z obsługi i pomagają tym, którzy jeszcze sobie nie radzą z automatem. Ciekawa jestem, jak taki system ma się do uczciwości klienta? Czy każdy papierek z kodem paskowym jest namagnesowany?

Już wcześniej zachodziłam w głowę jak działa inny system, czytników cen. Bierze się taki przed wejściem za bramki marketu, samemu skanuje ceny wybranego produktu i przy kasie nie wykłada się całego towaru, jedynie podaje ów czytnik. Na razie mechanizm działania obu systemów pozostaje dla mnie wielką tajemnicą.

Obrazek 4.

Parafia przygotowuje się do festy Matki Bożej Różańcowej. Codziennie w związku z nią w różnych miejscach odmawia się Różaniec. W poniedziałek była to liturgia rozbudowana o słowo i procesję ze świecami na pobliski cmentarz. Wczoraj na placu przed pewną kamienicą. Dzisiaj będziemy się modlić w parafialnym oratorium Aietta. Jutro znowu udamy się do prywatnego domu, a w piątek przyjdą do kościoła modlić się dzieci uczęszczające tu na katechezę. 

Obrazek 5. 
Tak mnie te przygotowania i dobra pogoda natchnęły, że postanowiłam dzisiaj umyć cześć okien i podłóg. Zwłaszcza, że jedna z nich wymagała szczególnej opieki po nocnych przygodach Druso. Rozpędziłam się ze sprzątaniem i nie pomyślałam o obiedzie. Pojechaliśmy więc do stołówki pracowniczej kolejarzy. Jedząc zastanawialiśmy się, czy istnieją takie przewodniki turystyczne, które turystę ciekawego miejsc i smaków zwykłych ludzi zaprowadzą np. do takiej stołówki. Bardzo smaczne jedzenie, dwa pełne dania, wino, woda, nawet jeden deser, kosztowały nas 18 €! Po polskich doświadczeniach zbiorowe żywienie może nam się źle kojarzyć, ja jednak polecałabym bez obaw poszukać w Italii mensy kolejarzy i spróbować, czym żywią się pracujący tubylcy.